Growing up

Going through all the old stuff at my mother’s house has been an education in how privileged my life was in terms of at least one parent taking active interest in my education and Marathi language development. Previously I wrote about the newspaper cuttings of poems. Poems that she taught me to enact. During the recent visit we found a poem she wrote herself to teach us about fruits. I remember enacting, in fifth grade, a story she wrote. It had a somewhat sad ending but taught me about ethics and not making assumptions about people. Simple lessons that have served me well my entire life. She used to write speeches for me for ellocution competitions as well. I particularly remember the one she wrote for B G Tilak’s Jayanti – an age appropriate story from his childhood depicting his independent spirit.

This one looks like a poem written for a much younger age. Focused on interesting sounds and imagery – खाड खाड बूट आपटत , अंतू चिंतू मंडळी, लट्ठमभारती पोंक्षे etc. You can see extra lines scribbled in the margin probably to include some fruits missed in the first effort. Here is the complete poem:

फळांची ओळख
बंडोबान काढलं फळांचं दुकान
फळं घ्या फळं गोड ताजी छान
लोकांना मिळाली वर्दी
दुकानात झाली एकच गर्दी

काठी टेकत टेकत आले मिस्टर तांबे
खोकत खोकत म्हणाले कसे डझन आंबे
अंतू चिंतू मंडळी, पाहून आली जंजीर
बंडोबाना म्हणाली गॉड आहे ना अंजीर
सुलू ताई आल्या, बरोबर होती कुक्कु
म्हणाली आई मला नको काही, घे फक्त चिक्कू

खाड खाड बूट आपटत आले दोन शिपाई
ऐटीत राहूंन उभी, मागितली पपई
डुलत डुलत आले लट्ठमभारती पोंक्षे
सीझन नव्हता तरी म्हणे हवी मला द्राक्षे

सकूटर थांबवत थोडी म्हणाले सुरेश मंत्री
आहेत का हो तुमच्याकडे नागपुरी संत्री
विद्याताई आली साडी नेसून डाळिंबी
आजोबांसाठी तिला घ्यायची होती मोसंबी
प्रतिभाची मुलं म्हणे खात नाहीत भाजी पोळी
शिकरणाला हवीत तिला रोज घरात केळी

यमुनाताईंची सदा घाई, दोन हवे अननस
लवकर द्या हो नाहीतर चुकेल माझी बस

बंडोबान काढलं फळांचं दुकान
माल गेला संपून व्यापार झाला छान